Jestem tutaj

Obraz
Autor:

Choć w jej życiu nie brakowało romantycznych uniesień, prawdziwą miłością darzyła nie mężczyzn, a - Afrykę. 58 rocznica śmierci Karen Blixen


Pisarka, znana polskim czytelnikom głównie za sprawą ekranizacji powieści Pożegnanie z Afryką, przyszła na świat 17 kwietnia 1885 roku jako Karen Dinesen w położonym na północ od Kopenhagi Rungsted, gdzie wychowywała się z trzema siostrami i dwoma braćmi. Pochodziła z arystokratycznej rodziny. Kiedy miała 10 lat ojciec popełnił samobójstwo. Bardzo przeżyła jego śmierć, zwłaszcza że więcej łączyło ją z ojcem niż z matką, prezentującą bardzo konserwatywne podejście do życia. Od dziecka wykazywała artystyczny talent. Już jako mała dziewczynka rysowała i pisała opowiadania, które podpisywała imieniem indiańskiego wodza - Osceola. Pseudonim miał ją zbliżyć do ojca, który podczas swoich podróży przez pewien czas żył wśród Indian. W 1906 roku ukończyła Królewską Duńską Akademię Sztuk Pięknych w Kopenhadze, gdzie studiowała malarstwo. Zaledwie rok później zadebiutowała jako pisarka drukowanymi w prasie opowiadaniami, które ukazywały się pod pseudonimem Isak Dinesen. Powodem, dla którego przyjęła męskie imię, pod którym ukazało się także Pożegnanie z Afryką, był fakt, że Karen nie chciała, aby jej twórczość była klasyfikowana jako literatura kobieca.


W 1914 roku, w wieku 28 lat, wyjechała do Kenii. Tam wyszła za mąż za swojego kuzyna szwedzkiego barona Brora von Blixen, choć wtedy darzyła uczuciem jego brata bliźniaka Hansa. Małżeństwo nie było udane, i  po 8 latach państwo Blixenowie rozstali się, zaś przy boku, atrakcyjnej właścicielki plantacji kawy, zaczął pojawiać się angielski arystokrata Denys Finch Hatton. Dusza towarzystwa, świetny myśliwy i zdolny pilot, szybko zdobył serce Dunki. Burzliwy związek choć pełen intryg i dramatów, był najszczęśliwszym okresem w jej życiu. Oboje interesowali się literaturą i kochali Afrykę. Na farmie u stóp gór Ngong pisarka założyła dla tubylców szkołę i ośrodek zdrowia, co przyniosło jej wśród sąsiadów opinię ekscentryczki. Prawie 17-letni pobyt w Afryce był przerywany wyjazdami do Europy na wyniszczające kuracje z powodu choroby wenerycznej, którą zaraził ją jej mąż. Pod koniec lat 20. stan jej zdrowia pogorszył się, ciężko przeszła poronienie dziecka, którego bardzo pragnęła. Nad plantacją zawisła groźba bankructwa, a ukochany Denys zginął w katastrofie samolotu. Przytłoczona nieszczęściami, w 1931 roku postanowiła wrócić do Danii. Miała wówczas 46 lat i czuła się przegrana.


Swoją pierwszą książkę, Siedem niesamowitych opowieści, którą zaczęła pisać w Afryce, opublikowała w 1934 r. Trzy lata później ukazały się wspomnienia z Kenii - Pożegnanie z Afryką - które przyniosły jej światową sławę. W kolejnych latach, po angielsku i duńsku, m.in. pod pseudonimem Isak Denisen, wydała następne powieści - Niewinne mścicielki (1946) i Cienie na trawie (1960) - oraz zbiory opowiadań, m.in.: Zimowe opowieści (1942), Uczta Babette i inne opowieści o przeznaczeniu (1958). Wydała również zbiór esejów pt. Dagerotypy. Pisarka opowiada w nich o mottach, które wybierała, by prowadziły ją w danym okresie życia. Karen Blixen umarła 7 września 1962 roku w swojej rodowej posiadłości. 

W ostatnich latach jej życia uważano ją za największą współczesną duńską pisarkę, wymienianą jako kandydatkę do Nagrody Nobla. W 1952 została odznaczona nagrodą literacką Złote Laury. Istnieją dwa muzea jej imienia. Jeden z nich otwarto w 1991 roku w rodzinnym mieście w Danii, drugi znajduje się natomiast w posiadłości w Nairobi. Wnętrza zachowują klimat domu, w którym pisarka się wychowała i gdzie powstała większość jej książek. Na podstawie książki Pożegnanie z Afryką w 1985 roku nakręcono film o tym samym tytule. Główne role zagrali: Meryl Streep i Robert Redford.


Źródło: kultura.onet.pl/wikipedia.org/monikawitkowska.pl/weekend.gazeta.pl
Źródło zdjęć: wikipedia.pl/karenblixen.comp.com/hyggehouse.com

Czytaj więcej
Obraz
Autor:

To okazja, aby przypomnieć sobie naszych ulubionych bajkowych bohaterów, którzy są nieodzownym elementem dzieciństwa. Dzień Postaci z Bajek


Dzisiaj obchodzimy Dzień Postaci z Bajek. Święto to może być dobrym pretekstem, aby przenieść się razem z dziećmi w krainę fantazji i przypomnieć sobie naszych ulubionych bohaterów z bajek.





Czytaj więcej
Obraz
Autor:

Zapraszamy


Czytaj więcej
Obraz
Autor:

Urodził się poetą, a zmarł prorokiem. Romantyk, dramaturg, filozof-wizjoner. 211. rocznica urodzin Juliusza Słowackiego


Jest jednym z najwybitniejszych twórców romantycznych. Tradycyjnie uznaje się go za jednego z trzech - obok Adama Mickiewicza i Zygmunta Krasińskiego – wieszczów. Urodził się w roku 1809 w Krzemieńcu. Jego ojciec, Euzebiusz był profesorem na Uniwersytecie Wileńskim, zaś matka, Salomea opiekowała się synem.  Prowadziła ona również salon literacki, dzięki czemu Juliusz miał w dzieciństwie i wczesnej młodości kontakt z ówczesną elitą intelektualną, zwłaszcza z kręgu Uniwersytetu Wileńskiego. Tym sposobem poznał m.in. Adama Mickiewicza przed jego wyjazdem z Litwy. Matka miała ogromny wpływ na oczytanie, a także wcześnie rozbudzone ambicje literackie przyszłego pisarza. W wieku pięciu lat Juliusz stracił ojca. Salomea wyszła ponownie za mąż za Augusta Becu, po czym cała rodzina przeprowadziła się do Wilna. Już w lutym 1825 Juliusz zaczął gromadzić w notatniku swe pierwsze wiersze. W tym też roku rozpoczął studia prawnicze. Studiował na Uniwersytecie Wileńskim, gdzie poznał swą pierwszą ukochaną, Ludwikę Śniadecką.


Studia skończył w roku 1829 i przeniósł się do Warszawy. Tu rozpoczął pracę w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu. Po wybuchu powstania listopadowego wyjechał z kraju. Na emigracji zaczął pisać wiersze patriotyczne, by choć słowem walczyć z zaborcą. Zostały wydane m. in. utwory Hymn. Smutno mi, Boże oraz Oda do wolności, które były głosem Słowackiego w walce o wolność ojczyzny. Natomiast dramat Kordian miał stanowić polemikę z Mickiewiczem. Poeta aktywnie uczestniczył w politycznym i kulturalnym życiu emigracji, podczas obchodów w rocznicę bitwy grochowskiej i powstania na Litwie deklamował swe utwory, wywołując żywy aplauz. Prowadził też intensywne życie towarzyskie, z upodobaniem przybierając pozę dandysa. Bywał w salonach ks. Anny Czartoryskiej i u Ludwika Platera. Uczęszczał do teatrów i opery. 


W roku 1831 rozpoczęły się zagraniczne podróże Słowackiego. Z Londynu wyjechał do Szwajcarii, gdzie zachwycał się pięknem tamtejszego krajobrazu i przeżywał kolejne zauroczenie, tym razem obiektem jego westchnień stała się Maria Wodzińska. Powstały poematy: Lambro i Godzina myśli. Podczas pobytu w Rzymie zaprzyjaźnił się z Zygmuntem Krasińskim, który przez długi czas był jednym z nielicznych czytelników doceniających wartość i nowatorstwo jego poezji. Po roku 1836 rozpoczął swą kolejną podróż. Tym razem jego celem był Bliski Wschód. Zwiedził między innymi Grecję, Egipt, Syrię i Jerozolimę.  Po powrocie do Francji spisał wrażenia z tej podróży, co zaowocowało powstaniem takich dzieł, jak na przykład Podróż do Ziemi Świętej z Neapolu czy Ojciec zadżumionych.


W drodze powrotnej do Paryża Juliusz zatrzymał się na jakiś czas we Florencji. Napisał tam poemat Anhelii, a także Poema Piasta Dantyszka. W 1839 roku na stałe osiadł w Paryżu.W stolicy Francji związał się z polskimi kołami patriotycznymi. Dzięki kolejnym dramatom zyskiwał coraz większą sławę. Szczególnie ważne dzieła wydane w tym okresie to Mazepa i Lilla Weneda. Cały czas jednak pozostawał w cieniu Adama Mickiewicza. Starli się oni nawet w tzw. pojedynku na improwizacje. W tym okresie, Słowacki zaangażował się w działalność Koła Sprawy Bożej. Dość szybko zrezygnował z członkostwa, ale wpływ, jaki wywarło na niego to stowarzyszenie, był na tyle silny, że widać go w dalszej twórczości poety jeszcze przez długi czas.


W roku 1844 wyszły Sen srebrny Salomei i Ksiądz Marek. Był to początek mistycznego okresu w jego twórczości. Już rok później powstało Genezis z Ducha, wkrótce poeta rozpoczął pracę nad Królem – Duchem. W 1848 r. w Polsce wybuchła Wiosna Ludów. Słowacki, męczony gruźlicą płuc, zdecydował się jednak na wyjazd do Poznania, by wziąć udział w walkach. We Wrocławiu zdążył jeszcze spotkać się ze swoją matką, ale pobyt w kraju zakończył się szybką deportacją do Francji. Nigdy więcej pisarz nie opuścił Paryża. Za życia Juliusz opublikował tylko część swojej twórczości i nie zdobył popularności, mimo że jego poezja była czymś niezwykłym nawet na tle bogatej literatury romantycznej. Cechowała ją ogromna różnorodność, bogactwo frazy, nowatorska inwencja językowa i wrażliwość plastyczna. 


Twórczość Słowackiego była trudna do przyjęcia dla romantyków jako zbyt mistyczna i rewolucyjna. Wpisała się ona jednak do stałego kanonu literatury znanego później całym pokoleniom Polaków. 3 kwietnia 1849 roku  poeta zmarł na gruźlicę. Pochowano go na cmentarzu Montmartre w Paryżu, ale w roku 1927 przewieziono jego prochy do Polski. Po uroczystościach w stolicy trumnę uroczyście przewieziono do Krakowa i złożono obok Adama Mickiewicza i grobów królewskich na Wawelu. 

Źródło: dzieje.pl/ bryk.pl/ ipsb.nina.gov.pl/ culture.pl
Źródło zdjęć: rp.pl/nieznanaukraina.pl/ teologiapolityczna.pl/kuriergalicyjski.com/

Czytaj więcej
Obraz
Autor:

Pisarz, publicysta, osobowość telewizyjna i działacz społeczno-polityczny. 44. rocznica urodzin Szymona Hołowni


Szymon Hołownia jest polskim dziennikarzem, publicystą, osobowością telewizyjną i działaczem społecznym. Był kandydatem na urząd prezydenta RP w wyborach w 2020 roku. Urodził się 3 września 1976 roku w Białymstoku. Jego ojciec, Wojciech Hołownia, był w latach 80. działaczem „Solidarności” w rodzinnym mieście, w latach 90. radnym miejskim, a następnie – wiceprezydentem miasta. Matka dziennikarza i pisarza, zajmowała się wtedy domem i dziećmi. 


Jest praktykującym katolikiem i wegetarianinem. Ukończył białostockie Społeczne Liceum Ogólnokształcące Społecznego Towarzystwa Oświatowego. Później podjął studia psychologiczne w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie, których jednak nie ukończył. Zanim został publicystą, był wolontariuszem w ekipie ratowniczej. Karierę rozpoczynał w zawodzie dziennikarza, choć rozważał też inną drogę życia - dwukrotnie przebywał w nowicjacie zakonu dominikanów. Już jako dziecko wykazywał predyspozycje do pójścia w dorosłym życiu drogą duchową, gdyż jako chłopiec odprawiał msze na kuchennym blacie, a za hostię służyły mu kawałki tektury. 


Był redaktorem działu kultury w „Gazecie Wyborczej”, redaktorem działu społecznego w „Newsweek Polska”. Pracował dla „Rzeczpospolitej” i dla „Tygodnika Powszechnego”. Jego felietony ukazywały się także w tygodniku „Wprost”.  Szymon Hołownia nie ograniczał się jednak do prasy. Swoich sił próbował także w radiu. Jednak największą popularność przyniosły mu występy w telewizji. Zaczynał w 2006 roku, jako prowadzący „Po prostu pytam” w TVP1. Był dyrektorem programowym stacji Religia.tv, prowadził przegląd prasy w „Dzień dobry TVN”, a od 2008 roku do listopada 2019 roku, razem z Marcinem Prokopem współprowadził program „Mam talent”.


Pod swoim nazwiskiem wydał 24 książki. Pierwszą był Kościół dla średnio zaawansowanych (2004), a ostatnią Teraz albo nigdy (2019). Jedną pozycję Pół na pół. Rozmowy nie dla dzieci napisał wspólnie z Marcinem Prokopem, która stanowi podwójną autobiografię dziennikarzy. Działa na rzecz praw dziecka i praw zwierząt. Pod koniec 2019 roku zorganizował w serwisie Facebook zbiórkę obywatelską, podczas której zebrał 2 miliony złotych na funkcjonowanie telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę. Wsparcie umożliwiło działanie telefonu przez kolejny rok. Wcześniej Ministerstwo Edukacji Narodowej odmówiło jego finansowania.

W 2004 roku został nagrodzony Ostrym Piórem. W 2008 roku otrzymał nagrodę MediaTor, przyznawaną przez studentów na kierunku dziennikarstwa z uczelni w całej Polsce. Był dwukrotnie laureatem nagrody Grand Press. Odznaczony przez Rzecznika Praw Dziecka Odznaką Honorową za Zasługi dla Ochrony Praw Dziecka.



Żona Urszula Brzezińska-Hołownia jest zawodowym oficerem Wojska Polskiego i pilotem myśliwca MiG-29. Poznali się w 2014 roku podczas kręcenia jednego z odcinków programu „Mam talent”. Para wzięła kameralny ślub wśród grona najbliższych osób w 2016 roku w Rzymie. Mają 2-letnią córeczkę Marię, którą zdrobniale nazywają Manią. Mieszkają pod Warszawą.

Źródło: zyciorysy.info/wikipedia.org
Źródło zdjęć: twojezaglebie.pl/krytykapolityczna.pl/wiadomosci.wp.pl/plejada.pl
Czytaj więcej
Obraz
Autor:

Znany jako twórca historii Śródziemia, nigdy z poezją się nie rozstał. 47. rocznica śmierci J.R.R.Tolkiena, autora „Władcy Pierścieni”



John Ronald Reuel Tolkien angielski pisarz i filolog, uznawany obecnie za jednego z najwybitniejszych pisarzy fantasy. Przyszedł na świat 3 stycznia 1892 roku w Południowej Afryce, do której jego matka, przeniosła się rok wcześniej, aby poślubić Arthura Tolkiena. Dwa lata później urodzi się jego brat, Hillary. W 1896 wraz z matką wyjeżdżają oni do Anglii, gdzie oczekują na mającego do nich dołączyć ojca, niestety ten umiera. Śmierć Arthura znacznie pogorszyła sytuację materialną jego żony i synów. Topniejące oszczędności skłoniły rodzinę do przeprowadzki na przedmieścia Birmingham. Wiejska i nietknięta przemysłem okolica, w której pisarz spędził kilka lat, stała się później inspiracją do stworzenia Shire. 


W 1900 r. matka Johna przeszła na katolicyzm. Częste przeprowadzki i zmiany szkół skłoniły młodego Tolkiena do poświęcenia się nauce, zwłaszcza studiom języka angielskiego. Rok 1904 jest dla przyszłego pisarza tragiczny, gdyż umarła jego matka, a opiekę nad chłopcami  przejął proboszcz parafii do której należał ich dom. Wówczas u małego Johna zaczęły pojawiać się zainteresowania filologiczne. Uczył się już przynajmniej pięciu języków, interesował się nordyckimi sagami. Służył też często swojemu opiekunowi do mszy świętej. W 1910 otrzymał stypendium Exter College w Oksfordzie, by rok później rozpocząć studia. Filologia klasyczna zdążyła się jednak szybko opatrzyć znającemu te języki doskonale Tolkienowi. W centrum uwagi stanęło wówczas językoznawstwo porównawcze. Najpierw podjął badania nad językiem walijskim, później zajął się językiem fińskim.


Po osiągnięciu pełnoletności (21 lat) Tolkien poślubił swoją młodzieńczą miłość Edith Bratt, która dla niego zerwała wcześniejsze zaręczyny z innym mężczyzną i przeszła na wiarę przyszłego męża. Ślub odbył się w marcu 1916 r. Kilka miesięcy później John wcielony został do 11 batalionu Strzelców z Lancashire jako tłumacz i oficer łączności. Udział w I wojnie światowej był dla autora wielką traumą, ale jak sam zaznaczał, nie wpłynął na jego twórczość literacką. Jeszcze w trakcie bitwy nad Sommą zaczął chorować na gorączkę okopową i wkrótce przeniesiono go do Anglii. Z powodu problemów zdrowotnych nie wrócił już na front. Spędził wiele czasu w szpitalach i sanatoriach, gdzie zaczął rozwijać podjęty wcześniej pomysł stworzenia własnej mitologii. 


W 1919 Tolkien zatrudniony został do pracy przy tworzeniu New English Dictionary. Po upływie zaledwie roku przeniósł się do Leeds, gdzie objął stanowisko docenta. Dokonany na początku lat 20. przekład średniowiecznego poematu „Pan Gawen i Zielony Rycerz” wkrótce zapewnił pisarzowi stanowisko kierownika katedry języka staroangielskiego w Oksfordzie. Wśród jego studentów cieszył się ogromną popularnością. Szczególnie lubował się w organizowaniu spotkań, podczas których raczono się piwem i czytano dawne poematy i legendy. W 1937 opublikowana została powieść Hobbit, czyli tam i z powrotem. Utwór powstał kilka lat wcześniej, a uwagę zwróciła nań jedna ze studentek Tolkiena. Sam autor stworzył dzieło dla czworga swoich dzieci i najprawdopodobniej zupełnie nie spodziewał się, że okaże się ono tak wielkim sukcesem wydawniczym, że zostanie poproszony o napisanie kontynuacji. 


Prace nad dalszymi losami Śródziemia jednak nie były łatwe. Komplikowały je trwająca wojna oraz obowiązki dydaktyczne autora. W końcu dzieło zatytułowane Władca Pierścieni ukazało się w 1954 r. Bardzo szybko zdobyło ono ogromne uznanie. Z powodu znacznych cen papieru po wojnie Władca Pierścieni został wydany w trzech tomach. Stąd też błędne i do dziś pokutujące przekonanie, że dzieło Tolkiena to trylogia. Sam autor do końca życia wyjaśniał, że jest to całość złożona z sześciu ksiąg.  W dalszych latach życia pisarz kontynuował pracę dydaktyczną oraz literacką. Wciąż pracował nad Silmarillionem, wydawał też publikacje akademickie z zakresu różnych mitologii i językoznawstwa. Po jego śmierci, która nastąpiła 2 września 1973 roku, czyli prawie 2 lata po śmierci jego żony, redagowaniem tekstów ojca zajął się Christopher Tolkien. 


Wydał w 1977 roku Silmarillion, 3 lata później „Niedokończone Opowieści”, a w latach 1983-1994 dwunastotomowy cykl „The History of Middle-earth” oraz wiele innych utworów. Studia nad Tolkienem ciągle trwają, a tolkienistów ciągle przybywa. Powstają coraz to nowe opracowania dzieł Profesora i coraz to nowe inicjatywy fanowskie, konwenty. Został on uznany w Anglii pisarzem stulecia, a Władca Pierścieni książką stulecia. Od sześćdziesięciu lat cieszy się ogromną popularnością wśród ludzi ze wszystkich środowisk. Na samo jej powstanie miało wpływ wiele czynników, wśród których prym wiodą religia, zamiłowanie do języków i mitów oraz niechęć do nowoczesności, wojen i niszczenia środowiska naturalnego. Jak sam Tolkien podkreślał, najpierw stworzył język, a później budował świat, w którym mógłby być używany oraz istoty posługujące się nim. Był perfekcjonistą. Każdy element świata przedstawionego dopracował w dużym stopniu – botanikę, teologię zgodną z chrześcijańską, geografię, historię czy języki. 


Dzisiaj J. R. R. Tolkien uważany jest za jednego z prekursorów literatury fantasy. Szczególna wartość jego dzieł zasadza się nie tylko na ich walorach artystycznych (np. fragmenty poetyckie), lecz także na fakcie umiejscowienia ich akcji w niezwykle starannie i dokładnie wykreowanym świecie, jakim jest Śródziemie. Co ważne - utwory Tolkiena czytane mogą być przy zastosowaniu różnych kluczy interpretacyjnych (np. religijnego, filozoficznego itp.).

Źródło: wypracowania.pl/ bryk.pl/ obliczaludzi.com/ lotr.fandom.comŹródło zdjęcia: gosc.pl/lotr.fandom.com/elendilion.pl/portfelpolaka.pl
Czytaj więcej
Obraz
Autor:

Jej teatr działań wojennych objął prawie całą Europę. Przyniosła spustoszenie, śmierć i cierpienia milionów ludzi. Nigdy więcej! 81. rocznica wybuchu II wojny Światowej


Równe 81 lat temu rozpoczął się największy konflikt zbrojny w historii, w którym poza większością państw europejskich i ich koloniami brały udział państwa Ameryki Północnej i Południowej oraz Azji. Uczestniczyło w niej ponad 1,7 miliarda ludzi (w tym pod bronią było ok. 110 milionów). II wojna światowa trwała od 1 września 1939 do 2 września 1945 roku.


O świcie 1 września 1939 roku wojska niemieckie bez wypowiedzenia wojny przekroczyły na całej niemal długości granice Rzeczypospolitej. Najeźdźcy rozpoczęli działania zbrojne o godzinie 4.45 salwami pancernika „Schleswig-Holstein” oddanymi w kierunku Westerplatte i zbombardowaniem Wielunia. Polska, jako pierwsza, stawiła czoło zbrodniczej niemieckiej totalitarnej agresji. Pamięć o tej tragedii łączy pokolenia i stanowi wyraz szacunku dla ofiary poniesionej przez naszych przodków.


Początek działań wojennych był zdecydowanym triumfem państw Osi. Po zajęciu Polski przez Hitlera, w 1940 nastąpiła inwazja na Danię i Norwegię oraz Francję. Pierwsza miała zapewnić nieprzerwane dostawy żelaza ze Szwecji, a druga była wstępem do planu nazistów prowadzącego do dominacji Hitlerowców w Europie. Kraje skandynawskie poddały się, mimo zaciętego oporu,
w czerwcu 1940 i były okupowane do samego końca wojny. Ofensywa na Francję rozpoczęła się w maju 1940, i  zakończyła się przyłączeniem znacznej części jej terytorium do Nazistowskich Niemiec.


Losy wojny zaczęły się zmieniać w 1942. Kiedy Hitler podjął decyzję o wypowiedzeniu wojny ZSRR, w związku z potrzebą większej "przestrzeni życiowej" dla narodu niemieckiego, nie byli oni gotowi na długą wojnę ze Związkiem Radzieckim, który według planów operacji Barbarossa miał upaść w wyniku Blitzkriegu. Punktem zwrotnym na froncie wschodnim była nazistowska porażka pod Stalingradem, gdzie ponad milion Rosjan zginęło broniąc miasta przed ofensywą Hitlera. Oficjalnie armia niemiecka pod Stalingradem skapitulowała 6 lutego 1943. Drugim decydującym punktem zwrotnym było przystąpienie do wojny Stanów Zjednoczonych, które po japońskim ataku na Pearl Harbor dołączyły do koalicji antyfaszystowskiej. Wprowadziło to kolejną militarną potęgę do wojny przeciwko państwom Osi.


W 1944 i 1945 alianci stopniowo odzyskiwali zajęte przez Nazistów tereny. W wyniku lądowania w Normandii, w czerwcu 1944 roku zajęli pozycje na kontynencie europejskim. Na froncie wschodnim Sowieci przekroczyli dawną granicę Polski już 6 stycznia 1944 i w sierpniu zatrzymali się na linii Wisły. Jednym z powodów zatrzymania ofensywy był wybuch Powstania Warszawskiego 1 sierpnia 1944 roku. Bez pomocy radzieckiej upadło ono po 63 dniach.


2 maja 1945 wojska Sowieckie z pomocą 1 i 2 Armii Wojska Polskiego sforsowały fortyfikacje na Odrze i wkroczyły na terytorium Nazistowskich Niemiec. 30 kwietnia Adolf Hitler popełnił samobójstwo. 7 maja została podpisana kapitulacja wojsk hitlerowskich na froncie zachodnim, a dzień później, po zajęciu Berlina, to samo stało się na froncie wschodnim. Oficjalnie działania wojenne zakończyły się 2 września 1945, kiedy po zrzuceniu dwóch bomb atomowych przez Amerykanów, skapitulowała faszystowska Japonia.


 Wojna miała tragiczne skutki dla cywilów. Według różnych szacunków pochłonęła ona od 50 do 78 milionów istnień (w tym ok. 20 mln żołnierzy). Populacja Polski w tych latach uszczupliła się aż o około 5,5 miliona osób - zmarłych w działaniach wojennych, w wyniku represji Nazistowskich, oraz w wyniku Holocaustu. Ile dóbr kultury utraciła Polska podczas II wojny światowej? Rzeczywista liczba strat wojennych, które poniosła Polska podczas II wojny światowej, jest trudna do oszacowania. 

Przytaczana po wojnie liczba 516 tysięcy dzieł sztuki i ponad 22 miliony woluminów, odnosi się jedynie do znanych i zarejestrowanych zbiorów. Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego od 1992 roku gromadzi dane na temat dóbr kultury utraconych z terenów Polski w granicach po 1945 roku oraz prowadzi działania mające na celu ich odzyskanie. Wśród odzyskanych dotychczas dzieł znajdują się nie tylko obrazy malarzy jak Wojciecha Kossaka, Aleksandra Gierymskiego czy Jana Chełmińskiego, ale także rzeźby, płaskorzeźby i przedmioty codziennego użytku jak meble, księgi, świeczniki czy zwierciadła.


Źródła: pikio.pl/niepodlegla.gov.pl/gov.pl
Źródło zdjęcia: fim.dziennik.pl? gov.pl/fakt.pl

Czytaj więcej